Modlitwa

jest oddechem Nowego Życia
wielkim przywilejem i radością
Nowego Człowieka,
źródłem mocy i dziełem
Ducha Świętego w nas;
dlatego chcę być wierny praktyce
codziennego Namiotu Spotkania


Mk 11, 22 - 25 
Jezus im odpowiedział: "Miejcie wiarę w Boga! Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: "Podnieś się i rzuć się w morze", a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie. Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie. A kiedy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeśli macie co przeciw komu, aby także Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wykroczenia wasze."

 

Modlitwa o beatyfikację sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. 

Boże, Ojcze Wszechmogący. Dziękujemy Ci za Twojego kapłana Sługę Bożego Franciszka, którego w niezwykły sposób obdarzyłeś łaską wiary konsekwentnej, tak iż swoje życie oddał niepodzielnie na Twoją służbę.

Dziękujemy Ci za to, że pozwoliłeś mu gorąco miłować Twój Kościół i zrozumieć, że najgłębszą zasadą jego żywotności i płodności jest oblubieńcze oddanie siebie w miłości Twojemu Synowi, na wzór Niepokalanej, Matki Kościoła.

Dziękujemy ci również za to, że przez tego kapłana wzbudziłeś na polskiej ziemi Ruch Światło-Życie, który pragnie wychowywać swoich uczestników do posiadania siebie w dawaniu siebie i w ten sposób przyczyniać się do wzrostu żywych wspólnot Kościoła.

Bądź uwielbiony, Boże, w Słudze Bożym księdzu Franciszku, w jego życiu i dziele, i racz wsławić swoje Imię, udzielając mi przez jego wstawiennictwo łaski .........................................., o którą najpokorniej proszę. Amen 

Więcej informacji o beatyfikacji




Cytaty o modlitwie

 

Modlitwa odnawia w człowieku podobieństwo do Boga i pozwala mu uczestniczyć w mocy miłości Bożej, która zbawia wielu.

KKK 2572


Niech ludzie odmawiają Różaniec ... i czynią pokutę za swoje grzechy.
Ratunkiem dla świata jest Modlitwa Różańcowa. Odmawiajcie Różaniec, a pokój zapanuje.

Maryja w Fatimie


Na modlitwie mamy stanąć przed Bogiem z gotowością zrezygnowania z własnego planu.

Ks. Franciszek Blachnicki


Bez podejmowania codziennego Namiotu Spotkania, nie można powiedzieć, że żyje się charyzmatem Ruchu Światło-Życie.

moja animatorka


Bo jeżeli zabraknie tego najważniejszego elementu chrześcijańskiego życia - życia wewnętrzenego czy też duchowości - jeżeli nie będzie ono głębokim źródłem, z którego wypływa nasze wewnętrzne zaangażowanie, wszystko, cokolwiek uczynimy, będzie koniec końców tylko bezpłodnym aktywizmem.

św. Teresa Benedykta od Krzyża - Edyta Stein

 

Duchowość uczestników Ruchu Światło-Życie wyraża się w ciągłym pogłębianiu osobistej relacji do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Jest to relacja miłości - całkowitego oddania się w wierze i posłuszeństwie Chrystusowi, jako Panu. Tutaj niedościgłym dla nas wzorem jest Niepokalana, która była oddana Bogu w wierze i w posłuszeństwie. Mocy do takiego osobowego oddania się Bogu udziela Duch Święty. On także jednoczy wszystkich wierzących we wspólnocie żywego Kościoła.

Duchowość realizuje się przez trzy postawy:

  • modlitwę - osobistą i wspólną, rozumianą jako osobowe spotkanie w Duchu Świętym z Chrystusem, zwłaszcza w jego najpełniejszym oddaniu się Ojcu i człowiekowi w tajemnicy Krzyża.
  • metanoię - polegającą na stałym wysiłku nawrócenia przez przyjmowanie i realizowanie ewangelicznej hierarchii wartości, aby porzucić człowieka cielesnego i żyć według Ducha.
  • służbę - bezinteresowną, czynną miłość - agape, która jest owocem metanoi - nieustannego przekreślania egoizmu, aby coraz pełniej posiadać siebie w dawaniu siebie.

Umacnianiu i pogłębianiu oraz wyrażaniu omówionej duchowości służą praktyki życia wewnętrznego i wspólnotowego, do których należą:

  • codzienne oddanie się Niepokalanej, Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze;
  • modlitwa - codzienna i osobista tzw. Namiot Spotkania i rozważanie tajemnic różańca świętego;
  • uczestnictwo w modlitwie liturgicznej Kościoła - przynajmniej jutrznia i nieszpory, o ile możliwe we wspólnocie;
  • jak najczęstsze uczestnictwo w Eucharystii;
  • codzienne czytanie Pisma świętego, i przyjmowanie Słowa Bożego jako słowo życia;
  • stałe pogłębianie wiedzy religijnej;
  • jak najczęstsze korzystanie w wierze z daru odpuszczenia grzechów czy to przez praktykę żalu doskonałego ("duchowego oddychania"), czy przez przyjmowanie sakramentu pojednania;
  • zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu i tytoniu;
  • dzielenie się dobrami materialnymi z potrzebującymi;
  • uczestnictwo (przynajmniej raz w roku) w jakiejś oazie - dla pogłębienia własnej formacji lub dla pełnienia posługi;
  • regularne uczestnictwo w dniach wspólnoty swojego rejonu oraz w oazie modlitwy;
  • regularne, zasadniczo cotygodniowe uczestnictwo w spotkaniach grupy formacyjnej lub diakonijnej, w skład której się wchodzi.

Podejmowanie powyższych wymagań jest warunkiem i wyrazem żywotności i wierności każdego członka wspólnot Ruchu Światło-Życie wobec Chrystusa i Jego Ducha. Wdrażanie w nie dokonuje się w ramach procesu formacyjnego.

Jako synteza tej duchowości jawi się wpisany w znak krzyża symbol "Fos-Zoe", zawierający w sobie najbardziej podstawową zasadę życia chrześcijańskiego - jedność wiary i życia z wiary. Jest to też znak Chrystusa, w którego życiu najpełniej objawiło się światło miłości Boga i Jego zbawczego planu, dopełniającego się w Kościele. Jest on również wezwaniem do całkowitego oddania się Chrystusowi - Panu i Zbawicielowi, aby wraz z Nim - kierując się prawem życiodajnej śmierci - budować Kościół Żywy, poczynając od tego Kościoła, który jest w człowieku - za cenę umierania "starego człowieka". Dalej - poprzez wydanie siebie dla braci na wzór Ukrzyżowanego Pana i budowanie wspólnoty Kościoła przez nieustanne przekreślenie siebie, aż do zjednoczenia na wzór Maryi z Chrystusem w godzinie Krzyża - źródło życia dla całego Kościoła. Znak "Fos-Zoe" jest również znakiem mocy, mocy Ducha Świętego, która dokonuje w człowieku tego, co dla jego naturalnych sił jest niemożliwe - sprawia w nim jedność światła i życia.

Duchowość Ruchu Światło-Życie została wyrażona w"Drogowskazach Nowego Człowieka". Małżonkowie żyjąc treścią "Drogowskazów" realizują je w "Zobowiązaniach Domowego Kościoła".

Do deuterokatechumenów

Uczestniczyliście w rekolekcjach I stopnia, czyli przeszliście już etap ewangelizacji - poznaliście żyjącego Jezusa i nawróciliście się. Z czasem jednak coraz słabiej pamiętamy to wydarzenie, zaczyna nam brakować siły, potrzebujemy pomocy. 

Dlatego Oaza zaprasza was do systematycznych, cotygodniowych spotkań w stałych, niewielkich grupach. W oparciu o waszą decyzję przyjęcia Jezusa jako swego Pana i Zbawiciela, rozpoczyna się deuterokatechumenat. 

Co to znaczy? Zacznijmy od słowa katechumenat. To przygotowanie dorosłych do chrztu. W czasach pierwszych chrześcijan ludzie najczęściej nawracali się, będąc już dorosłymi. Kościół tamtych czasów przez długi czas przygotowywał ich, ucząc o podstawowych prawdach wiary, do przyjęcia sakramentów: Chrztu i Eucharystii połączonej z Bierzmowaniem. Ponieważ Wy już jesteście ochrzczeni i praktykujący, wasza droga wzrostu chrześcijańskiego, uzupełnienie formacji nazywa się deuterokatechumenatem, deutero- czyli powtórzonym. 

Stawanie się chrześcijaninem to nie jednorazowy akt, ale długi proces, który powinien opierać się o stopniowe dojrzewanie. Waszymi kolejnymi krokami, zgodnie z tym, co wypracował Kościół pierwszych chrześcijan, będzie przygotowanie do odnowienia przyjęcia sakramentów (II stopień) i włączenia się w życie konkretnej wspólnoty chrześcijańskiej. 

Cele tego procesu, formacji, jak to nazywamy w Oazie, to:

- nauczenie się życia słowem Bożym 

- nauczenie się żyć modlitwą rozumianą jako osobiste spotkanie z Bogiem 

- wychowanie do liturgii, zwłaszcza Eucharystii, jako stałego elementu życia chrześcijańskiego 

- doprowadzenie do wewnętrznej przemiany człowieka cielesnego w duchowego (metanoi) 

- dawanie świadectwa 

- przygotowywanie do życia we wspólnocie 

Obrzęd, w którym uczestniczyliście, korzeniami sięga właśnie do pierwotnego Kościoła. Jak w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, stanęliście przed wspólnotą, by w jej obliczu potwierdzić, że chcecie w grupie katechumenów - czyli uczestniczących w procesie wtajemniczenia chrześcijańskiego - przygotowywać się do świadomego odnowienia przyjęcia sakramentów, do włączenia się we wspólnotę chrześcijańską. Do stawania się dojrzałym chrześcijaninem. Jak w pierwszych wiekach, był z wami poręczyciel, ktoś, kto zaświadczy, że jesteście gotowi do wstąpienia na tę drogę - animator, z którym wspólnie będziecie szli tą drogą. Otaczający was członkowie Ruchu Światło-Życie będą się za was modlić i prosić o siłę do wytrwania na drodze uczniów Chrystusa. 

Źródło: "Twój brak stylu" - gazetka Ruchu Światło - Życie działającego przy parafii św. Łukasza w Poznaniu. Autor: bp sergiush.

Zasady życia wspólnot Ruchu Światło-Życie

1. JEZUS CHRYSTUS 
jest moim Światłem i Życiem oraz jedyną Drogą do Ojca; Przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela; oddaję Mu swoje życie, aby nim kierował.

2. NIEPOKALANA 
jest dla mnie najdoskonalszym wzorem Nowego Człowieka oddanego całkowicie w Duchu Świętym Chrystusowi, Jego słowu i dziełu; dlatego oddaję się Jej, rozważam z Nią w Różańcu tajemnice zbawienia i naśladuję Ją.

3. DUCH ŚWIĘTY 
namaścił Jezusa; dzięki Chrystusowi i ja otrzymałem Ducha Świętego, który sprawił, że narodziłem się na nowo do życia dziecka Bożego skierowanego w miłości i posłuszeństwie ku Ojcu; dlatego chcę prowadzić życie w Duchu, poddając się Jego tchnieniu i mocy.

4. KOŚCIÓŁ
wspólnota pielgrzymujących ludu Bożego, zjednoczona z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym jest jedynym środowiskiem życia, w którym może rozwijać się Nowy Człowiek; chcę wzrastać coraz głębiej w tę braterską wspólnotę poprzez żywą komórkę grupy w ramach Kościoła lokalnego, który jest znakiem i urzeczywistnieniem Kościoła powszechnego.

5. SŁOWO BOŻE 
stanie się dla mnie światłem życia, jeżeli będę podejmował stały wysiłek zachowania go, pójścia za nim i czynienia go słowem życia; chcę karmić się nim jak najczęściej szczególnie poprzez osobiste i wspólne z braćmi studiowanie Pisma świętego.

6. MODLITWA 
jest oddechem Nowego Życia, wielkim przywilejem i radością Nowego Człowieka, źródłem mocy i dziełem Ducha Świętego w nas; dlatego chcę być wierny praktyce codziennego Namiotu Spotkania.

7. LITURGIA
szczególnie eucharystyczna, jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym, znakiem objawiającym i urzeczywistniającym tajemnicę Kościoła - wspólnoty oraz źródłem i szczytem jego życia; dlatego chcę zawsze jak najpełniej w niej uczestniczyć, a moim zaszczytem i radością jest służba w zgromadzeniu liturgicznym według zaleceń soborowej odnowy liturgii.

8. ŚWIADECTWO 
słowa i życia jest nakazem Pana, który chce, aby światłość nasza świeciła przed ludźmi i dlatego obiecał nam moc Ducha Świętego, abyśmy mogli stać się jego świadkami; ufając tej mocy i modląc, się o nią chcę przy każdej okazji wyznawać Chrystusa, mojego Pana i Zbawiciela

9. NOWA KULTURA 
polega na uwolnieniu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia; jest ona dziś bardzo potrzebną formą świadectwa i ewangelizacji; moim świadectwem w tej dziedzinie będzie więc ofiara całkowitej abstynencji od alkoholu, tytoniu i wszelkich narkotyków oraz szerzenie kultury czystości i skromności jako wyrazu szacunku dla osoby.

10. AGAPE 
czyli piękna miłość, którą Duch Święty rozlewa w sercach naszych, dzięki której osoba może odnaleźć się w pełni przez bezinteresowny dar z siebie (KDK 24) dla Boga i bliźnich, jest najwyższą formą świadectwa i urzeczywistniania się osoby; dlatego poprzez stałą metanoię, przekreślanie swego egoizmu, naśladowanie Chrystusowego Krzyża, chcę wdrażać się w postawę bezinteresownej służby - diakonii, służąc na wzór Syna Człowieczego wspólnocie Kościoła oraz wszystkim braciom, zwłaszcza najmniejszym i uciśnionym.

Najbliższe wydarzenia